Niets is geheel waar, en zelfs dat niet

Verhalen van, door en soms over Gerbie. Oud en stoffig of vers van de pers. (On)regelmatig geplaatst. Reisverhalen en boekrecensies. Voetbal- en wielerverhalen. Foto's. Actualiteiten. Politiek getint of compleet onzinnig. Over onderwijs en het nieuws. Met filmpjes of links. Van alles kun je hier tegen komen. Reageren mag. Graag zelfs. Lever maar commentaar of mail me.

Cor Galis – De mening van Cor Galis

Cor Galis – De mening van Cor Galis

Iedereen voorbij een bepaalde leeftijd kent Cor Galis, al zal de meerderheid zijn naam niet kennen. De VPRO radiopersoonlijkheid kondigde menig programma aan en af, met zijn mooie donkere stem. Erg herkenbaar en bijna een cultheld in de tijd dat het aantal radiostations in Nederland nog erg beperkt was.

Ooit kreeg ik dit boekje cadeau, volgens mij van Bas, met een CD er bij. Een verzameling columns van de ietwat nukkige oude man, die over een geweldige dosis humor blijkt te beschikken, maar vooral gezond verstand en zich nog oprecht kwaad kan maken over bureaucratie en domheid. Leuk boekje.

Stiekem toch ook een beetje geschiedschrijving. En tijdens het lezen heb ik me menig maal afgevraagd wat Galis over het huidige Nederland zou zeggen. Daar komen we helaas nooit meer achter.

Quote: “Ik kan niet zeggen, luisteraars, dat het gemiddelde gedachtegoed van de Nederlander mij aanspreekt. Ik bedoel: stemmen op het CDA, Nederlandstalige muziek, Jos Brink, om maar es wat te noemen, nee, ik word daar niet vrolijk van.” (blz. 32)

Nummer: 09-070
Titel: De mening van Cor Galis
Auteur: Cor Galis
Taal: Nederlands
Jaar: 1994
# Pagina’s: 96 (14151)
Categorie: Columns
ISBN: 90-5018-268-2

En met het 70e en laatste boek van 2009 sluit ik hierbij de categorie 'boekbesprekingen 2009' af. Er ligt natuurlijk al weer een stapeltje klaar dat in 2010 gelezen is, dit blog zonder boekrecensies is natuurlijk niet mogelijk. 70 boeken, 18 meer dan mijn doel. 14.151 bladzijden, 849 minder dan mijn doel. Ach.

Sheela-na-gig

Soms zien dingen er net even anders uit dan je verwacht. Een beeldje bij een kerk, meestal vrij onschuldig. Bijna altijd vrij saai. En dan is er een beeldje dat net even anders is. Een 'Sheela na Gig'. Vooral te bewonderen in Ierland en Engeland.

Een beeldje van een dame die haar prive delen opent voor iedereen die langskomt. Niet echt kerkelijk. De eerste Sheela's werden al een eeuw of tien geleden gevonden. Wel een echte Ierse naam, maar het hoe en waarom is niet helemaal duidelijk. Er blijken meerdere theorieen te bestaan over de afkomst. De populairste is dat ze een Heidense (Pagan) godin is. Maar het zou ook zo maar een vruchtbaarheidssymbool kunnen zijn of het (bijna) tegenovergestelde: een waarschuwing tegen lust. Volgens de WikiPediasite over dit boeiende onderwerp staat als laatste mogelijkheid ook de bescherming tegen 'het slechte' (of hoe moet ik evil anders vertalen?). Eigenlijk weet men het dus niet. En dat vind ik persoonlijk dan weer het leukste, in een wereld waar alles verklaard is of onderzocht wordt. We weten gewoon nog niet alles. Mooi toch?

Er schijnt ook een mannelijke equivalent te zijn van de Sheela na Gig, de Seán na Gig, waarbij natuurlijk een fallus duidelijk zichtbaar hoort te zijn. Niet zo populair in Ierland, daarentegen op het continent veel gebruikelijker. Wat zegt dit over de respectievelijke bewoners?

Er is zelfs een website die de beeldjes inventariseert. Via een Engelse lijst of een Ierse lijst kun je de komende vakantie er voor zorgen dat je zeker een beeldje ziet onderweg. Leuk ook .org want als dit een .com was geweest dan zouden mensen misschien wel eens kunnen denken dat het niet "quasi-erotic stone carvings of a female figure" zijn zoals de officiele omschrijving op deze site is, maar een ietwat realistischere en modernere versie van geopende vrouwelijke geslachtsdelen. En daar zijn weer hele andere sites voor...

De Engelse WikiPedia heeft het volledige artikel voor de liefhebbers. Slechts 7 andere talen, inclusief het Plattduutsch hebben een vergelijkbaar artikel. Het Nederlands nog niet. Wie vertaalt de Engelse versie of schrijft zelf een stukje voor de Nederlandse WikiPedia?

De Engelse zangeres P.J. Harvey zong ooit een nummer met de titel 'Sheila na Gig'. Zij kende de uitdrukking blijkbaar al iets langer dan ondergetekende. Staat ook nog eens op YouTube:

Morto Ballerini

Ineens stond het bericht er op teletekst. Even zoeken op het www en je komt allerlei berichten in vele talen tegen. Maar het klopte wel, de conclusie was overal gelijk. Morto Ballerini, de bondscoach van de Italiaanse wielrenners is overleden. Of zoals de Gazetta dello Sport het omschrijft: Tragedia.

Ik dacht meteen terug aan Parijs - Roubaix, ik moest het jaar even opzoeken, maar het bleek 1998 te zijn. Meer dan vier minuten voorsprong op nummer twee, zelden iemand zo verdient een klassieker zien winnen. Zelden ook was iemand zo blij. Iedereen gunde het hem, de overwinning in 'zijn' race. Een bezoeker die destijds in het stadion zat heeft mooie beelden op YouTube gezet. Eerder won hij die race ook al in 1995.

Nog mooier is een hommage aan hem, vorig jaar al gemaakt, maar nu ineens populair op YouTube. Kijk zelf naar de schitterende beelden van de hel van het noorden, maar ook naar zijn triomfen als bondscoach:

Een snel in elkaar geflanste filmpje met toepasselijke muziek is hier te vinden. Ballerini was een prachtige aanvaller in het wielerpeloton, een graag geziene gast na zijn actieve carrière.

Franco Ballerini, grazie per tutti.

Oscar Wilde zegt het

Kijk nog eens 127

De grootste schaatser aller tijden

Volgens velen kan Sven Kramer binnenkort in Vancouver de grootste schaatser aller tijden worden. Hij heeft al zo veel gewonnen, Olympisch goud maakt zijn collectie compleet. Maar zelfs als Kramer vier keer goud wint, wat ik overigens niet geloof, dan is hij niet zo groot als Eric Heiden. Vijf keer goud, van de vijf mogelijke, tijdens de Olympische Spelen van Lake Placid in 1980, dat gaat nooit meer overtroffen worden. Helaas voor hem woont hij in een land waar 'the miracle on ice' niet over hem gaat, maar over een gewonnen ijshockeywedstrijd van zijn land tegen de Sovjet Unie.

Heiden was een bijzondere schaatser die de sport profesionaliseerde. Zijn tijden worden nu door de doorsnee B-junior gereden, terwijl Mart Smeets toch echt riep dat 'een tijd die echt nooit verbeterd zal worden', toen Heiden na 14 minuten en 28 seconden de tien kilometer afsloot. Ik kan me herinneren (mijn meeschrijfdagen waren net begonnen) dat slechts een jaar later Thomas Gustafson in Bislett er al een handvol seconden onder reed. Het record was Heiden een maand later al kwijt toen ene Oglobin op Medeo, ongetwijfeld met twee keer wind mee, er al twee seconden vanaf snoeide.

Maar afgezien van de tijden die tegenwoordig inderdaad niets meer voorstellen, was er nooit iemand die de sport zo duidelijk beheerste. Zelfs Schenk won 'maar' drie keer goud. Kramer zet er meteen zijn handtekening onder denk ik.

Via YouTube blijkt het onmogelijk een filmpje over Heiden te vinden. Te lang geleden? Gelukkig staan er op de NOS-site nog wel wat filmpjes over de legendarische sportman die na zijn schaatsloopbaan nog even wielrende en en passant de Tour fietste. De eerste keer dat we zijn naam tegenkwamen: WK 1977 Heerenveen, een bezoekje van Mart Smeets bij hem thuis en natuurlijk de beroemde tien kilometer. En op een Olympische site nog dit filmpje.

De titel beste schaatser aller tijden is vergeven. Sven Kramer kan over vier jaar in Rusland een poging doen om 6 keer goud te winnen. Tot die tijd is Eric Heiden de enige die die titel met recht mag dragen.

H.A. Biff – Afzender Harald Stroucken

H.A. Biff – Afzender Harald Stroucken

Leuk idee van de schrijver. Schrijf 200 brieven aan bedrijven, politici, beroemdheden en organisaties. Maar schrijf die brief alsof je een jochie van negen bent. En kijk dan wie er antwoord en hoeveel moeite er in die brief is gestoken.

Sommige brieven zijn erg leuk, geweldige kinderredenaties om een bedrijf of politicus uit te lokken. Andere brieven zijn wat minder, komen wat gekunsteld over en gebruiken zinsconstructies die niet snel uit de pen van een negenjarige zullen komen.

De antwoorden zijn ook verschillend. Van een foto met handtekening en losse opmerking tot anderhalve pagina waarin op alle, zelfs onzinnige, vragen wordt ingegaan.

Leuke vondst in de opruimingsbak, ooit voor anderhalve gulden aangeschaft, nu pas gelezen, jaren later.

Quote: “Lieve huisenminister, ik ben 9 jaar en ik wilde jou eens vragen waarom je zoveel laat bouwen en waarom de steden zo groot zijn dat de kinderen al op de straat moeten spelen. Als je weiniger steden laat bouwen hoeven we op school ook niet meer zoveel steden van buiten te leren. Ik wort er helemaal niet meer wijs uit om dat allemaal van buiten te leren.” (blz. 34)

Nummer: 09-069
Titel: Afzender Harald Stroucken
Auteur: H.A. Biff
Taal: Nederlands
Jaar: 1988
# Pagina’s: 144 (14057)
Categorie: Humor
ISBN: 90-229-7817-6

In een huurauto door de VS

Na een dikke maand in Santo Domingo was ik weer terug in de VS. Na een paar daagjes Miami en Miami beach, besloot ik een auto te huren om iets meer te zien van dat gigantische land. In een week heb ik uiteindelijk ruim 4000 kilometer gereden. Key West in Florida, Savannah in Georgia, een winternacht in de auto, Athens en Atlanta en tenslotte Memphis, met natuurlijk Graceland waren de hoogtepunten van dit deel van de reis.

Helaas werkt Googlemaps niet helemaal mee. Te veel informatie is lastig blijkbaar. Vandaar 2 kaartjes ipv 1. Het zij zo.

View Gerbie on tour in a larger map
Na de huurauto te hebben teruggebracht in Pensacola (Florida) verder met de bus, New Orleans gezien voordat een orkaan die stad verwoestte en de laatste nachten in San Antonio als voorbereiding op het volgende land: Mexico.

Het tweede deel van de kaart:

View Gerbie on tour in a larger map

Zoektermen januari

Omdat ik aan het eind van het jaar er achter kwam dat alle zoektermen van het hele jaar nalezen een onbegonnen werk is, probeer ik dit jaar maandelijks te kijken naar de statistieken van dit blog.

De topnamen waarnaar gezocht werd:
1. Peter Jebbink
2. Suus Kappert
3. "Gerben Kappert"
9. Gerben Kappert
10. Kees Spiering (daar is ie weer)
15. Jan van der Wiel
18. Eefje Pleij
21. Paolo Giordano
26. Wim Schoevaart
30. Diederik Samwel

(Dank, ik sta op mijn eigen blog nog maar net op een medailleplaats)

Mijn favoriete zoektermen van januari 2010:

Mannen hebben vaker gelijk
Cockring gevaarlijk
Doorzichtig badpak
Hoe penis wegwerken
12 steden 13 ongelukken blote borsten
Coen Moulijn achter het dambord
dirk schering privé adres jehova getuige
gedoogbeleid 55+ hof van twente
monogamie schijn mart smeets
vergelijking iq mens schildpad
waar kan ik stevig pakpapier kopen in parijs
zoek een lied voor een vrouw die 60 wordt

Ik ben erg benieuwd of iemand van de bezoekers een van deze zoektermen heeft ingetikt en of ze gevonden hebben wat ze zochten op mijn blog...

Peter van Straaten – Vader & zoon in de bocht

Peter van Straaten – Vader & zoon in de bocht

Alweer nieuwe avonturen van ons vrolijk tweetal waarin opgenomen onze nieuwe bijlage: “Vader & zoon in het jaar van de vrouw.”

Quote: “Ach vrouwen…Vrouwen denken maar aan één ding…Waaraan dan?...Ik moet er niet aan denken.” (p.104/105)

Nummer: 09-068
Titel: Vader & zoon in de bocht
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 1975
# Pagina’s: 112 (13913)
Categorie: Strips
ISBN: 90-6012-273-9

Oranje in 2010, Januari (deel 8)

In januari een aantal transfers, het WK werpt zijn schaduw vooruit. Van Nistelrooy wil met het ook op het WK spelen en gaat dat doen in Hamburg. Over Huntelaar vele speculaties, maar voorlopig speelt hij nog steeds in Milaan. Beter gezegd, zit hij in Milaan in de dug-out koud te worden. Slory lijkt na zijn transfer zijn laatste kansen te verspelen.

Dankzij het feit dat Stekelenburg papa werd, mocht Kenneth Vermeer weer eens keepen. Hij deed dit geweldig tegen AZ. Heeft Van Marwijk het lef om de reservekeeper van Ajax mee te nemen, omdat hij op dit moment eigenlijk niet alleen de tweede keeper van Ajax is, maar ook de tweede keeper van Nederland? Zou een stunt zijn, maar tegelijkertijd geen vreemde. Vermeer is gewend op de bank te zitten, kent Stekelenburg goed en die twee kunnen elkaar versterken.

Op het middenveld lijkt de poule nog steeds het diepst. Speelde Van der Vaart eindelijk een paar weken achter elkaar, raakt hij weer geblesseerd. En de discussie in Hard Gras tussen Spaan en Borst is leuk, de eerste zou Sneijder niet meenemen, in het groepsbelang. De rode kaart die de kleine Interista vlak daarna opliep, lijkt Spaans gelijk te bevestigen.

Achterin een nieuwe naam. Jos Hooiveld. Bewierookt in Scandinavie, onbekend in Nederland. Maar wel mooi een transfer naar Celtic. Dan moet je toch wel wat kunnen. Is hij minder dan Loovens of Ooijer?

Doel: (3/6)
Maarten Stekelenburg (90)
Michel Vorm (80)
Piet Velthuizen (60)
Edwin van de Sar (50)
Kenneth Vermeer (10)
Tim Krul (10)

Verdediging: (7/16)
Joris Mathijsen (90)
John Heitinga (90)
Gregory van der Wiel (90)

André Ooijer (80)
Giovanni van Bronckhorst (80)
Edson Braafheid (60)
Urby Emmanuelson (50)
Glen Loovens (30)
Khalid Boulahrouz (20)
Ron Vlaar (30)
Royston Drenthe (20)
Ronnie Stam (20)
Hedwiges Maduro (10)
Douglas (10)
Jos Hooiveld (10)
Jeffrey Bruma (10)

Middenveld: (7/15)
Mark van Bommel (90)
Wesley Sneijder (90)
Demy de Zeeuw (90)
Nigel de Jong (90)
Orlando Engelaar (60)
Rafael van der Vaart (60)
Ibrahim Afellay (50)
Stijn Schaars (40)
Wout Brama (30)
Otman Bakkal (30)
Clarence Seedorf (20)
David Mendes da Silva (20)
Ismael Aisatti (10)
Leroy Fer (10)
Georginho Wijnaldum (10)


Aanval: (6/11)
Robin van Persie (90)
Dirk Kuijt (90)
Arjen Robben (90)
Eljero Elia (90)
Ryan Babel (60)
Klaas-Jan Huntelaar (60)
Ruud van Nistelrooij (60)
Jan Vennegoor of Hesselink (20)
Danny Koevermans (20)
Jermain Lens (10)
Ricky van Wolfswinkel (10)

Gerbie’s oranjeselectie. Elke maand een inschatting van de kansen van diverse spelers om de selectie voor Zuid Afrika te halen. De persoonlijke voorkeur van de schrijver doet er dus niet toe. De kansen zijn in procenten uitgedrukt. Voor 23 plaatsen kan er dus ook maar 2300 procent worden verdeeld over vele kanshebbers. Januari: 48 spelers genoemd.

Kiekeboe!

Toen ik net had leren lachen vond ik het vooral grappig als iemand nieste. Vooral mama doet dat heel leuk. En toen ze doorhad dat ik dat moest lachen, deed ze nog heel vaak ‘Hatsjie’. Komisch hoor.

Maar zoals het gaat in het leven, humor ontwikkel je, dus nu vind ik verstoppertje spelen het allerleukst. Gelukkig heb je er niet zo veel voor nodig. Je neemt een doekje (en die liggen in het hele huis), doet dat over je hoofd en je bent al verstopt. Ik zie dan even niets, maar moet al lachen van de voorpret. Als ik dan het doekje van mijn hoofd trek, zegt papa of mama ‘Kiekeboe’ en dan lig ik echt helemaal dubbel van het lachen.

Vaak speel ik het spel met papa op de bank, nadat ik een flesje heb gedronken. Als ik ben geweest dan geef ik het doekje aan papa en die doet het dan ook over zijn hoofd. Ik hoor hem dan wel praten (“Waar is papa?”), maar ik zie hem niet. Gelukkig weet ik dan dat hij onder het doekje zit, ik kruip langs hem heen of over hem langs en dan pak ik het doekje af. Kiekeboe!

Kiekeboe kun je overal spelen, daarom is het ook zo leuk. Met een slabbetje na het eten, of gewoon achter de bank. Ik verstop me dan achter de zijkant en kijk om het hoekje heen, prachtig. Je moet die gezichten van papa en mama eens zien, helemaal verbaasd. Of soms kruip ik onder de tafel door en verschijn ik ineens aan de andere kant. Lachen!

Ik denk dat ik nog heel vaak kiekeboe blijf spelen, ik vind het echt een leuk spelletje.

Arraial, Brazilie

Kijk nog eens 126

Recycling?

Harry Mulisch – De elementen

Harry Mulisch – De elementen

Dunnetje van de ongekroonde koning van de Nederlandstalige literatuur. Leuk voor tussendoor in de kerstvakantie.

De vorm valt als eerste op. Geschreven in de tweede persoon, niet echt gebruikelijk, daardoor opvallend. Het verhaal is niet bijzonder, maar leuk genoeg om door te lezen. Ergens halverwege het laatste hoofdstuk heb ik ineens door hoe het gaat eindigen. Van Mulisch verwacht ik dan de brille om een ander, beter eind te schrijven.

Helaas, het kwam niet. Ik kende het einde. Een wereldberoemd broodje aap verhaal, een vertaalde urban legend. En dat Mulisch dat dan als uitgangspunt kiest voor een novelle valt me gewoon van hem tegen.

Quote: "Zij is de vrouw van een van je grootste klanten, algemeen op een miljoen per week geschat, eigenaar van een farmaceutische multinational en nog een onbekend aantal andere ondernemingen, want de rijken zijn altijd nog rijker." (blz. 35)

Nummer: 09-066
Titel: De elementen
Auteur: Harry Mulisch
Taal: Nederlands
Jaar: 1982
# Pagina’s: 96 (13689)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-01-55592-6

Rondje door Santo Domingo

Aangeleerd door de Dominicanen zelf noem ik het land vaak naar de hoofdstad, die dan weer Capital heet en verder geen naam heeft. Voor ik na een dikke maand het land weer achter me laat, maak ik nog een keer een rondje door het land. De route over het water van Sabana la Mar naar Samana had ik nog niet eerder gemaakt. Erg mooie natuur gezien onderweg, voor ik er uberhaupt was, de boottocht was ook de moeite.

Ook deze keer weer problemen met de vlucht. Flinke vertraging en zo vertrek ik 's middags vanuit Boca Chica naar het vliegveld en wordt er 's avonds weer in een hotel teruggebracht om midden in de nacht weer een keer terug te keren richting vliegveld. De volgende keer gaat de reis dus verder vanaf Miami.

View Gerbie on tour in a larger map

Deze keer nog een klein verhaaltje over een spelletje dat we vroeger allemaal wel eens gespeeld hebben.

Domino

Dominicanen nemen het spelletje, dat in Europa eigenlijk alleen door kinderen gespeeld wordt, behoorlijk serieus. Het is er bijna een denksport, het wordt op allerlei plekken gespeeld.

Een spelletje dat zo simpel lijkt, maar waar een hoop tactiek bij komt kijken. Het wordt altijd gespeeld op een groot vierkant bord. Het bord heeft een opstaande rand, zodat de spelers hun zeven stenen rechtop kunnen zetten. Meestal zitten er op de vier hoeken gaten, zodat er een glas of beker inpast. Dorst tijdens het spelen is geen aanbeveling. Het bord ligt op schoot van de vier spelers, of de ietwat luxere versie: op een standaard of een tafel.

In het hele land speelt men het spel, de grondregels zijn ook overal gelijk, maar de puntentelling blijkt te verschillen. Ook de manier waarop men speelt verschilt per dorp, heb ik me laten vertellen. Ik vergelijk het dus maar met klaverjassen in Nederland, waar ook verschillende varianten (Amsterdams, Rotterdams) voorkomen.

De meest ruwe versie wordt gespeeld in Boca Chica en Andres. Dit zijn de werkers van de luxe hotels die in hun vrije tijd spelen. Het koppel dat verliest (je speelt samen met de speler tegenover je) betaalt de volgende fles rum. Dat is niet al te duur, voor een gulden of vijf heb je al een fles van goede kwaliteit. De puntentelling is scherp. Voor het minste of geringste worden er 25 bijgeschreven, er moet zo snel mogelijk richting de 200 gegaan worden, dat is gunstig gezien de drank die er op het spel staat.

De stenen worden dan ook met een klap op tafel gelegd, passen of een beurt overslaan is twee keer kort kloppen op de tafel. Het spel speelt zich meestal af vlak voor een ‘colmado’, de buurtwinkel waar van alles te koop is, het bier altijd koud staat (desnoods via een generator, de stroom valt nog wel eens uit) en de radio minimaal op acht staat. Men discussieert er fanatiek, de stenen vliegen soms heen en weer na een iets te heftige klap op het speelbord.
In Barahona trof ik een beschaafdere versie aan. In het park op zondagmiddag, twee oude mannetjes en twee iets jongere tegenstanders. Ze nodigen me uit op om de score bij te houden. Ze hebben een scorebord gemaakt met gaten in een plank geboord waarnaast de nummers staan, een kurk geeft de tientallen aan, de eenheden zonder kurk. Ik werd zelfs uitgenodigd mee te spelen, maar besloot toe te kijken. Hier werden de stenen netjes neergelegd, men converseerde rustig met elkaar, het voorbij laten gaan van een beurt werd met een zachte vingertip op de tafel aangegeven.

Een speler die iets te enthousiast tikte werd meteen terecht gewezen. Op een humoristische manier, maar hij moest het wel even weten. Een andere toeschouwer werd gevraagd om even een steen voor de druktemaker op te rapen, zodat hij zich beter hoorbaar kon maken. De 25 punten strafregels kende men hier niet. Na de 200 gepasseerd te zijn werden de omstanders uitgenodigd om aan tafel plaats te nemen, de spelers keken dan zelf wel een ronde toe. De winnaars kregen lof, eer en felicitaties, voor drank waren andere momenten.

In de hoofdstad Santo Domingo treft men alle invloeden aan en is het spel vaak een mengeling van de voornoemde twee extremen. Maar boven alles neemt men het spelletje extreem serieus. Pas op met denigrerende opmerkingen, voor je het weet zit je zelf aan tafel. De ervaring van jaren lang niet spelen breekt je gegarandeerd op, meestal zijn het juist de oudere ervaren spelers die winnen.

(Boca Chica, 13 januari 2000)

Lijkt ze op Vicky Pollard?

Gerbie kijkt YouTube 046

Ik heb helemaal niets met alle talentenjachten op de televisie. Uiteindelijk, ziet de cynicus in mij, zijn ze alleen bedoelt om de kijker een poot uit te draaien. Slechts de eerste voorronden kunnen mij verleiden over mijn krant te kijken. Hopeloze figuren, kansloze nitwits en van enige zelfkennis gespeende over het paard getilde moederskindjes denken het via een programma als dit te gaan maken. Beroemdheid is alles, inhoud of talent is daar niet voor nodig.

Ik heb dan ook geen enkel medelijden met al die kandidaten die door de juryleden soms hard worden afgeserveerd. Moet je daar maar niet gaan staan. Het wordt zelfs grappig als ze gaan reageren en de juryleden proberen af te zeiken.

In Engeland, net als in Nederland, zijn die eerste ronden het vermakelijkst. En juryvoorzitter Simon Comwell zorgt er voor dat Henk Jan Smits een softie lijkt. In het onderstaande fragment komt hij ineens een fictief karakter tegen, tenminste zo lijkt het. Zelf heeft ze de gelijkenis nog niet door...